Leczenie atopowego zapalenia skóry i egzemy

Atopowe zaplenie skóry (AZS) – zwane również egzemą lub wypryskiem atopowym, jest przewlekłą dermatozą zapalną, której towarzyszy suchość skóry, świąd oraz skłonność do nawrotowych zakażeń bakteryjnych.

Szacuje się, że około 20 proc. niemowląt oraz dzieci ma symptomy AZS, z czego ponad połowa w dorosłości doświadcza jednego lub więcej jej objawów.

Często mylone z łuszczycą, atopowe zapalenia skóry współistnieje z innymi chorobami atopowymi, takimi jak: astma, egzema kontaktowa czy alergiczny nieżyt nosa.

Do podstawowych przyczyn atopowego zapalenia skóry zalicza się czynniki genetyczne oraz dysfunkcję czynności immunologicznych organizmu, przy czym dziedziczność atopii nie została jak dotąd wyjaśniona.

Pomimo tego, iż ponad połowa przypadków rozwija się w pierwszym roku życia, większość symptomów choroby zanika jeszcze w dzieciństwie, najpóźniej w okresie dojrzewania.

Reemisje  zdarzają się rzadko, a jeśli następują, to między 30-40 rokiem życia. Osoby chorujące w dzieciństwie na AZS bardzo często w późniejszym wieku mają obniżoną odporność i cierpią z powodu innych zaburzeń atopowych np. astmy czy kataru siennego.

  Oprócz czynników genetycznych, istotne w rozwoju choroby są także czynniki środowiskowe, a wśród nich alergeny pokarmowe (mleko, owoce, jajka), wziewne (roztocza, pyłki roślin) oraz psychosomatyczne (zaburzenia emocjonalne, stres).

AZS ze względu na swój charakter jest dużym obciążeniem dla pacjenta. W terapii można stosować kilka kierunków, lecz przede wszystkim w całym przebiegu choroby musimy poradzić sobie z objawami alergii i pielęgnacją suchej, swędzącej oraz podrażnionej skóry.

Rany stają się ogniskami zapalnymi, których obecność nasilają alergeny i bakterie. Aby zwalczyć objawy AZS, w celu zmniejszenia świądu oraz zaleczenie ran, miejscowo stosuje się emolienty.

W niedawnym czasie powstały także leki z grupy inhibitorów kalcyneuryny, które hamują rozwój komórek odpowiedzialnych za powstawanie procesów zapalnych i mają one łagodniejsze działanie niż standardowe maści – tłumaczą lekarze z Centrum Dermatologicznego Febumed w Warszawie.

W całym procesie ogromną rolę odgrywa edukacja i wsparcie w walce ze stresem i frustracją na jakie narażone są dzieci, szczególnie w wieku szkolnym.

Zmiany wyglądu skóry, spowodowane egzemą, mogą być społecznym i emocjonalnym obciążeniem tak dla dziecka, jak i jego rodziny.

Choroba u dorosłych może mieć już pod tym względem łagodniejszy przebieg, w czym pomaga świadomość, dlatego najważniejsza w tej grupie chorych jest regularna pielęgnacja skóry, unikanie alergenów i – coraz bardziej rozpowszechniona w zakresie chorób psychosomatycznych – terapia relaksacyjna lub psychoterapia w przypadku depresji czy nerwic związanych z nawykowym drapaniem się.