Opatrunek okluzyjny w leczeniu łuszczycy

Leczenie łuszczycy polega nie tylko na stosowaniu środków farmakologicznych. W niektórych przypadkach, szybszą poprawę przynosi zastosowanie specjalnych, izolujących zmianę od otoczenia opatrunków okluzyjnych. W takim „zamknięciu” skóra szybciej goi, a wyraźną poprawę jej stanu można uzyskać już w ciągu kilku tygodni.

Leczenie łuszczycy z użyciem opatrunków okluzyjnych ma już długą historię. Już w latach 60’ wspominało o tym renomowane czasopismo medyczne – The British Medical Journal. Jednak w tamtym okresie, ze względu na ograniczone możliwości terapeutyczne, proponowano pacjentom rozwiązania ekstremalne, które polegały na noszeniu kombinezonu z tworzywa sztucznego przez kilka tygodni do momentu, w którym staje się on sztywny i zacznie pękać.

Chociaż dzisiaj tego rodzaju rozwiązania zapewne nie spotkałyby się z szeroką akceptacją, okluzja w leczeniu zmian łuszczycowych nadal ma swoje zastosowana. Zwykle jednak opatruje się ograniczony obszar skóry, dopasowując materiał opatrunkowy do rozmiaru zmienionej chorobowo powierzchni.

Zakładania opatrunków okluzyjnych może się nauczyć sam pacjent, jeśli np. z powodu odległości od placówki nie jest w stanie wystarczająco często do niej dotrzeć. Zwykle jednak zajmuje się tym wyszkolony personel medyczny. Główną cechą opatrunku okluzyjnego jest stworzenie środowiska  ściśle izolującego zmianę od czynników zewnętrznych – jak woda, powietrze oraz mikroby.

Materiał z których są wykonane jest wodoodporny, ograniczając parowanie wody ze skóry, oraz ułatwiając wchłanianie składników aktywnych w lekach oraz odżywczych - w dermokosmetykach.

Perforowane opatrunki posiadają niewielkie otwory, dzięki czemu nie przylegają ściśle do rany. W leczeniu skomplikowanych zmian, można stosować opatrunki okluzyjne w połączeniu z innymi – np. hydrożelowymi (dodatkowo nawilżającymi skórę).

Niektóre z nich mogą być nasączone lekiem – w tym sterydami. Ze względu na to iż możliwości jest wiele, a wybór opatrunku sam w sobie jest ważny dla osiągniętych efektów leczenia, o doborze odpowiedniego rodzaju powinien zadecydować specjalista z odpowiednim doświadczeniem.

Sposób działania metod okluzyjnych w łuszczycy nie jest do końca wyjaśniony. Jednak, jak wykazują badacze z Korei Południowej, izolacja skóry ze zmianami chorobowymi od otoczenia powoduje zmiany w jej budowie. Po 7 dniach kuracji, zaobserwowali iż mikroskopowo jej budowa jest niemal identyczna ze zdrową skórą.

Niektórzy specjaliści spekulują, iż za pozytywne działanie okluzji odpowiedzialne jest uniemożliwienie odparowywania potu z powierzchni skóry, co zapobiega jej wysuszaniu. Stosowanie metod okluzyjnych ogranicza też nadmierne podziały komórkowe, będące mechanizmem w którym powstają zmiany łuszczycowe.

Okrywanie wodoodpornym opatrunkiem miejsc, na które aplikowane są preparaty nawilżające oraz inne dermokosmetyki, wyraźnie zwiększa ich wnikanie w skórę. To samo dotyczy także leków. Jednak może to sprawić, iż dostarczona miejscowo dawka może przekroczyć dopuszczalną wartość.

Zbyt wysoka dawka oznacza natomiast większe prawdopodobieństwo wystąpienia działań niepożądanych. W przypadku używania leków sterydowych, nie należy stosować metod okluzyjnych bez konsultacji z lekarzem, zastrzega National Psoriasis Foundation. Właściwie stosowany opatrunek okluzyjny może być jednak bardzo wartościowym elementem terapii, a jej efekty będą widoczne znacznie szybciej.