Co to jest łuszczyca?

Łuszczyca jest chorobą dermatologiczną, którą stwierdza się u wielu osób. Przyjmuje się, że zmaga się z nią przynajmniej 2 proc. populacji ludzi. Jej główną cechą są zmiany grudkowo-łuskowe i znacznie skrócony cykl komórkowy naskórka, w stosunku do cyklu komórek nie objętych łuszczycą (z ok 28 dni do 4 dni). Objawia się to jego rogowaceniem i powstawaniem wyraźnie zauważalnej łuski.

Co to jest łuszczyca? Łuszczyca nie jest chorobą zakaźną, ale jest chorobą przewlekłą, która może się uaktywnić w każdym wieku. Charakterystyczne są dla niej okresy remisji i nawrotów objawów mogące nastąpić na skutek różnorodnych czynników.

Jak rozpoznać łuszczycę?

Wyróżnia się kilka typów łuszczycy, na podstawie rodzaju zmian skórnych. Miejscami, w których najczęściej zauważa się symptomy choroby, są:

• skóra gładka
• owłosiona skóra głowy
• paznokcie

We wskazanych obszarach pojawiają się wykwity skórne. Najczęściej jest to czerwona tarczka, przykryta srebrną łuską.

Tarczki te – bądź często współwystępujące grudki – mogą przybierać różne kształty. Od okrągłych – kroplowatych, po nieregularne czy pierścieniowate.

Po zdrapaniu łuski można zaobserwować objawy, takie jak:

• błyszcząca powierzchnia, jakby pokrytą stearyną (objaw świecy stearynowej)
• punkcikowe krwawienie (objaw Auspitza)

Również uraz mechaniczny, taki jak zadrapanie czy obtarcie od ubrania, może powodować powstawanie nowych wykwitów, często o charakterze liniowym (objaw Koebnera). Objawy łuszczycy mogą występować praktycznie na całym ciele – od kolan i łokci, przez tułów, po twarz, skórę głowy, paznokcie.

Leczenie łuszczycy w Centrum Dermatologicznym FEBUMED w Warszawie

Choć uwarunkowania genetyczne mają ogromne znaczenie, trudno jednoznacznie określić, co to jest łuszczyca pod kątem jej dokładnej etiologii. Samo wystąpienie objawów bądź ich nagły nawrót zależy bowiem od wielu czynników wyzwalających. Należą do nich silne emocje, przewlekły stres, przyjmowane leki, urazy skóry, infekcje czy niewłaściwa dieta. Z tego względu kluczem do radzenia sobie z tą chorobą jest nauka codziennego funkcjonowania z nią oraz maksymalne unikanie bodźców, które mogą ją uaktywnić.

W celu złagodzenia już istniejących zmian stosuje się różnorodne kremy, maści, leki doustne, a także kuracje wspomagające, np. fototerapię. Dokładnych wskazówek co do stylu życia i środków pomocnych w walce z łuszczycą udziela lekarz dermatolog. Najlepszym rozwiązaniem jest znalezienie osoby, która specjalizuje się w leczeniu tej choroby.

Łuszczyca może stanowić problem leczniczy, społeczny i ekonomiczny, jednakże nie można zaprzestać jej leczenia. Jest to istotne, ponieważ skóra spełnia ważne funkcje: z jednej strony jest barierą dla czynników uszkadzających, pochodzących ze środowiska zewnętrznego (bakterie, wirusy, grzyby, niska i wysoka temperatura, promieniowanie, czynniki mechaniczne), zaś z drugiej jest aktywną tkanką biorącą udział w procesach życiowych człowieka i mającą znaczny wpływ na ogólną odporność organizmu.

Możliwości obronne skóry osoby chorej na łuszczycę są mniejsze niż u człowieka zdrowego, a bodziec uszkadzający wywołuje patologiczny proces naprawczy i w efekcie powstanie zmiany łuszczycowej. Dbanie, aby zmiana ta się nie rozwinęła jest podstawowym obowiązkiem osoby chorej.